این روزها من خودم هستم...

در سیلان وجودی...

درست میگن.. دیشب با خودم فکر می کردم کاش میشد آدما..

تاوان همه اشتباهاتشونو

به سادگی

بتونن تو همین دنیا بدن...

عذابی از نوع ساده اش...

به دست خودش...

بی خیال فرداهایی که نمی دانم هستند یا نه...

یا بهتر بگویم هستم یا نه..

وز چشمم غم دل تو نمی خوانی...

باز منم و این آهنگ.. حال منو هیشکی جز خودم نمی دونه..

شاید خودمم نمی دونم..

پ.ن: حال من حالیست میان خوشی و ناخوشی

هربار تلخ تر از بارهای قبل...

آخر مگر من آهنم...

من انسانم...

یک دختر

بخدا دختری ام با حس و حال کودکی...

گناه من چیست...

طفلی خودم..

فقط

دلم به حال خودم می سوزد

کنجکاو بودم ببینم غم زدایی یعنی چی..

خودم به این نتیجه رسیدم

که ادم با شنیدن غم های دیگران غم های خودش از یاد میره..

من به این فرایند میگم غم زدایی

همه یه غمی دارن... چه بسا غم دیگران بزرگتر از غم من هست..

آواره...

آواره یعنی همون در به در..

یعنی کسی که دلش یه جا قرص نیست..

خب خداست دیگه...

از همون اول ما رو دربه در خلق کرده..

چندین جهان..

چندین دنیا

به کجا می روم آخر ننمایی وطنم..